1965 yılında 10,5 metrelik “Kısmetim” isimli teknesiyle başladığı dünya turunu 3 yılda tamamlayan ünlü Türk denizci Sadun Boro güzel tanımlıyor; “Denize açılmak için cesarete gerek yoktur; deniz tutkusu, sevgisi, bilgi ve deneyim cesaretin yerini doldurur.”
Devamını OkuAtlantik Okyanus’uyla Kuzey Buz Denizi’nin, Amerika ile Avrasya’nın sınırlarının kesiştiği, kültürel ve tarihi sebeplerle dâhil edildiği Avrupa’nın ikinci en büyük adası, nüfus yoğunluğu ise en düşük ülkesi İzlanda.
Devamını OkuDağların ortasında yeşilin içine gizlenmiş köylerin ve Venediklilerden miras kalan kıyıların ülkesidir Karadağ. Tarihin şekillendirdiği kentlerin doğayla uyumu insanı şaşırtır. Nilüferlerin kapladığı el değmemiş göller, derin ve zümrüt yeşili suların aktığı yüksek kanyonlar cenneti andırır…
Devamını OkuKalemiyle, diliyle ve dilindeki küfürleriyle lafını esirgemeyen bir üstadı anmak için değil de doğduğu günü hatırlatmak adına toplanan onlarca insan “Can’lı Günler”de bir araya geldi. Alsancak’ın en kıymetli sokağı olan Can Yücel Sokak’ta buluşmayı sağlayan Alavara, bu yıl 4’üncü kez Can dostlarını ve sevenlerini ağırladı.
Devamını OkuDağlar kendi aralarında selamlaşır. Ama Sandras bir başkadır. Şimşekler çakarak, parlayarak merhabalaşır diğerleriyle. Bizim buralarda “Bu dağ boş değil” derler…
Devamını OkuVenedik Karnavalı, “Maskelerin Şehri” olarak anılan Venedik’te her yıl kutlamaları yapılan bir karnaval. Karnaval boyunca takılan maskeler, renklenip şekillenmiş ve zamanla halkla bütünleşen bir simge halini almayı başarmıştır.
Devamını OkuKapıdan içeri giriyorum. Otelin işletmecisi İlyas Çamtaş ve kâtibi Yaşar Batmaz selamlıyorlar beni. Daha önce kaldığım odayı isteyip istemediğimi soruyorlar. İkinci kata çıkıp, koridordan geçerek, ilk salona geçiyoruz. Son geldiğimden bu yana pek bir şey değişmemiş. Fotoğraflar, aynalar, bitkiler… Herşey aynı… Sanki bir asır önce konuldukları yerde kalmışlar, eskimişler. “Tarih”diyor İlyas abi. Yeni Şükran’a hoş […]
Devamını OkuAnadolu’nun sonsuz hikâyeleriyle yüklü Toros Dağları’nın eteklerindeydim. Eskilerin deyişiyle Akdeniz Yakası’nın Teke Eli’nde. Mavi Akdeniz, karşımda doğuya doğru sıralanan Torosların arkasında kalmıştı. Geride ise Yörük yayları, Beydağları ile birlikte uzayıp giden vadiler ve ovalar bu sıcak haziran ayında birer yeşil vaha gibi duruyorlardı.
Devamını OkuBak geldi dedim, göğü sarmalayan lale rengine; geldi işte dünyanın sonbaharı. Gece koyulaştırıyor Karadeniz Ereğlisi’ne çıkan orman yolunun yeşilini ve incecik parıldıyor yağmurun ıslattığı sis. Sabah Orhan Veli’nin dizelerini mırıldanan bir güne uyandım: “Güneşli bir günde/ Masmavi göreceğiz Karadeniz’i/… Eki’nin çiçekli bahçeleri/ Rıhtımda kömür taşıyan vagonlarıyla.”
Devamını OkuYaz sonuydu. Güneş Bergama Akropolü’nün ardına düştüğünde öğle sıcağının yerini akşam meltemi almıştı. Eski Bergama evlerinin sıralandığı birbirini kesen dar sokaklardan geçiyordum.
Devamını Oku
